Geçmiş..Ne kadar kaçmak istesem de peşimi bırakmayan bir gerçek..
Gözlerimi kapamak,
kulaklarımı tıkamak istiyorum oysa..
Ama olmuyor..Uzaklaşmak istediğim her şey burnumun dibinde bitiveriyor..
Öyle çoklar ki silip atmak hiç de kolay olmuyor..

Ve her karşılaşmada hissedilen şiddetli başağrısı..
Ondan da kötüsü hayal kırıklığıyla bezenmiş bir kalp ağrısı..

Oysa,oysa güven ne güzel bir duyguydu..
Hep tertemiz, hep onurlu ve sapasağlam kalsın istedimdi..
Olmadı..

Ve şüphe; güvene inat nasıl yapışkan, nasıl hastalıklı bir duygu..
Geriye doğru bile çalışsa kanırta kanırta kemiriyor içimi..
Şimdi sıkıyorum dişlerimi..Sıkıyorum yüreğimi ve beynimi; kemirmesin diye daha fazla..

Şimdi diyorlar bırak artık geçmişi;bugüne bak..
Bak silindi gitti bütün can acıtanlar..
O silinip gidenler ne kadar önemsizlermişler ki bunca çabuk yokoldular..
Ama bendeki yaralar daha derin..Kapanmıyor bir türlü..
Çünkü geçmişin rüzgarları esip de kanatıyor yeniden her gün..

Ahh ben çok mu safmışım..Çok mu inanmışım..
Bu kadar çok mu sevmişim..

Ki iyi ki de sevmişim ama canım çok acıyor..
Elimde değil..O rüzgarlar gözümde akmasın diye sımsıkı tuttuğum yaşları inadına,inadına akıtıyor..

Mutlu muyum şimdi?
Evet..

Ama bu kalp kırıklığı onu hissetmemi de zorlaştırıyor..