Bursa’da gerçekleştirilen en güzel etkinliklerden biri olan Altın Karagöz Halk Dansları Festivali’nin 23.’sü her yıl olduğu gibi bu yıl da 12 Temmuz gecesi final programıyla sonlandırıldı.Ve ben de son dört beş yıldır olduğu gibi final programını izlemek için Pazar gecesi Bursa Kültürpark Açıkhava Tiyatrosu’nda yerimi aldım.

Yirmi ülkenin katıldığı final programı yine gözlerimizi ve gönüllerimizi şenlendirdi.Bu yıl yarışmaya Türkiye, Bulgaristan, Bosna Hersek, Endonezya, Kosova, Kostarika, Danimarka, Kazakistan, KKTC, Kore, İtalya, Macaristan, Senegal, Yunanistan, Gürcistan, Cezayir, Portoriko, İspanya, Rus Federasyonu Osetya Cumhuriyeti , Martinik Adaları, Polonya, Çin ve Mısır’dan halk dansları ekipleri katıldı.

Gürcistan ekibi muhteşem kafkas oyunlarıyla yarışmanın birincisi olacağını zaten belli etmişti ve finalde amacına ulaştı.İkinciliği Kore, üçüncülüğü de bizim oyunlarımızı başarıyla sergileyen yavru vatan KKTC aldı.Şuna dikkat ettim ki diğer ülkelerin dansları da ilgi çekici olsa da Balkan ülkelerini ayrı bir zevkle izledim. Ayrıca yarışmanın kuralları gereği Türkiye her yıl yarışmada sahne alsa da ödüllendirilmiyor.1987′de uluslararası hale gelen yarışmada 1988 yılında Türkiye’nin birinci olmasından sonra söylentileri önlemek için ev sahibi takımın yarışmaya katılmaması kararı alınmış ve pek de isabetli olmuş.

Bosna Hersek, Kosova, Osetya; benzer kaderleri paylaşan ülkeler de aynı sahnedeydi.Şimdi yine başka bir coğrafyada öz kardeşlerimiz aynı mücadeleyi veriyor.Tarih yine tekerrür ediyor. Ve yirmi ülke içinde sahneye çıkmasıyla yuhalanmaya başlanan tek ülke; Çin.Ne yazık ki sahnedeki dans ekibinin küçük, güzel, masum üyeleri sorumlu değil yaşanan zulümden.

Dünya barışına ve kardeşliğine katkıda bulunmayı amaçlayan bu yarışma umarım bir gün sahnedeki tüm ülkelerin barış içinde yaşadığı bir yeryüzünde gerçekleşebilir.Bu çok zor değil.

Yine 2006 yılında izlediğim yarışmada Kore ekibi birinci olmuş ve o yıl ilk defa verilen para ödülünü Kore Gazileri Derneği’ne bağışlayarak oradaki herkesi çok duygulandırmıştı.

Dostluğun, barışın ve kardeşliğin sergilendiği nice Altın Karagöz’lere..

Not: Tatile başladık ve bloga verdiğim uzun aradan sonra tekrar yazılara da başlamak lazım değil mi? Tabi tatil rehavetinden kurtulabilrsek:)