“durdu, aklından yeni bir şey geçti. bana, dedi, sen isim ver, varlığım senin olsun.
bana öyle bir isim ver ki senin adının yanında dursun.
seni anan beni de ansın. seni hatırlayan beni hatırlamadan olmasın.
bir “ile” koy aramıza bizi birbirimize bağlasın.”

Yine bir Nazan Bekiroğlu kitabı; Lâ:Sonsuzluk Hecesi. Yine sizi hemen sarıp sarmalayan, akıcı ve bir o kadar da duru bir dil. Nasıl ilgilendirmez ki bizi; ilk insanların dile geldiği bir hikaye.Bu sefer Yusuf İle Züleyha’dan da eskilere gidiyoruz, ilk insanlara; Adem ile Havva’ya.İnsanlığa dair her şey var bu kitapta; dünya,ahiret,Allah,cennet,cehennem,insan,melekler,şeytan,aşk,sonsuzluk,kan..Kısaca insana dair ne varsa..Alın,okuyun,tefekkür alemine dalın her sayfada..İşte kitaptan altını çizdiğim satırlardan bazıları:

“Lakin oruçlu olduğunu unutup suya kanmak gibi değil, kanatları olmadığını unutup da kendini uçuruma bırakmak gibi bir unutmaktı bu.”

“Ne geldiyse başlarına birlikte geldi.Öznesi çiftti bu cümlenin.Eylemi tekildi.Suç tekti ama işleyeni ikiydi.İkisi ayrı ayrı tadına baktı, ayrı ayrı çiğnedi.Ama damaklarına aynı tat, dişlerine aynı kamaşma aynı anda yayıldı.Bir bedende iki ruh,iki bendende aynı bir ruh olarak yediler yasaklanmış meyveyi.Kimse kandırmadı kimseyi.Suçu ne Adem Havva’ya yükledi ne de Havva Adem’ini itham etti.”

“Bildi ki kötülüğün sebebi yok sadece bahanesi var ve şeytan kötülüğün sebebi değil bahanesiydi.”

“Niyet ve gayret: Kaderin anlaşılabilir anlamı.”

“Fark tevbede.Geri dönmede.Ne dese ne demese de, affet, diyebilmekte.”

“Ben kendimi affetmesem bile Sen beni affet.”

“Üç şey seçtiler cennetten çıkarmak için:

Bir: Kelimeler.

İki: Aşk.

Üç: Annelik duygusu.

Kelimeleri Adem yanına aldı, annelik duygusunu taşımak Havva’ya kaldı.Ama aşk çok ağırdı.İkisinin de aşkı tek başına taşıması mümkün olmayınca, ikisinin zembili de aşkı bir başına kaldıramayınca, bölüştüler yükü.Yarısını Adem sırtlandı, aşkın yarısı Havva’ya kaldı.”

“Cennetin yasak meyvesi? Bir şey değil.

Dünya, Adem’in en sert sınanacağı yer olarak kayıtlara geçti.”

“Başı boş değildi dünyanın, bütün yollar O’na çıkıyordu.”

“Rabbim, dedi, beni nereye gönderdiysen, neye mal olduysa bu sürgün, kaybettiysem kaybettiğimi sevdim. Bulduysam bulduğumu çok sevdim.”

“Alemlerin Rabbi.Sığdığı yer sadece inanan bir kalp kadardı.”

“Unutma, diye başladı:

Her şey senin için yaratıldı ama dikkat et sen her şey değilsin.Dünya boyun eğicidir ama sen zalim efendi değilsin.Yeterli sayıyorsun kendini kendine.Oysa hiç yeterli değilsin.Muhtaçsın, ihtiyaçsız değilsin…Her ne ki var sende, ödünçtür, senin sanma.Şımarma.

Yarı kısmın topraktır.Toprağı horlama.Dünyadan yerine koyduğundan daha fazlasını alma.Onun dengesini bozma.Uyumuna musallat olma.Gülün rengiyle, sütün tavıyla oynama.Karıncanın yolunu kapama, kırlangıcın yuvasını bozma, yılanın dişini kanatma.Pınarların, nehirlerin, ince suların kurumaması için çaba sarf et.Göz kulak ol emanete.Bozma kıvamını, aldığın gibi iade et.”

“Sürgünlüğümün sebebi o değil ama mükafatı Havva olsun.Bir dünya yetmez Havva’ya doymaya.Ahretliğim de o olsun.”

“Aşk, diyorsun.Ölçüsü olmaz ya, varsa da ölçüsü, neler yapabildiğin değil, neler yapabilmediğindir.”

“Duru aklını örtbas edip de kalp bilgini görmezden gelme.Fıtratının çizdiği yönden geri dönme.Yükü yüreğinden kaldır.Anlamından çok yaşamayı sevme.”

“Öyle ağırdı ki feda ettiklerimin toplamı, kendimi bir tüy gibi hafif hissettim.Yüklerimin tümünü üzerimden attım devirdim.Bütün bir dünya ağırlığını gölge gibi hissettim.”

“Dirençsizlik, acizliğin gaflet hali.

Direnmesizlik: Teslimiyet tesellisi.”

“Çünkü masumlar da gölgeden ateşler çıkararak sınanır.Kabil bir bahane…Çünkü zalimler de sınanır.Habil bir bahane.”

“Suçu başkalarının üzerine atmak şeytandan beri şeytansıların adetiydi.”