02
Eylül
2008
Günün birinde bir derviş bi kucak dolusu elmayla bayırları aşan bi genç kıza rastlamış. Bozkırın sıcağında yorgunluktan yanakları al al olmuş kızın.
“Nereye gidersin ve ne doldurdun kucağına ?” diye soruvermiş derviş.
Uzak bir tarlayı işaret etmiş kız.
“Sevdiğim çalışıyor orada ona elma götürüyorum“..demiş kız.
Derviş; “kaç tane?” diye soruvermiş birden.
Kız şaşkın şaşkın bakmış:”insan sevdiğine götürdüğü şeyi sayarmı hiç…“demiş.
Usulca koparmış elindeki tesbihi derviş….
Etiketler
Çok güzeldi, tüylerim diken diken oldu… Ben de sevdiğimle buluşmaya kalkıyorum hemen…
Sevindim:)
Ama aklıma takıldı sonradan döndüm bi kez daha; tesbih çekerken 33 ya da hani herkes okuyor 4444 tefriciye, biz de okuyoruz dilimiz döndüğünce… Şimdi acaba sayılara takılmamak mı gerek ki? Yani batıl şeyler mi acaba sayılar
Hikayeyi okuyan pek çok kişinin ilk aklına gelebilecek şey de budur herhalde.Bence hikayede dervişin tesbihini koparması mecazi olarak kullanılmış.Kız en sevdiğine götürdüğü elmaları saymamış, en iyilerini ve götürebileceği kadar çoğunu götürmüştür.Şimdi kendimize dönüp bakalım; en sevdiğimiz bize sayısız nimetlerini cömertçe sunarken biz ona ne kadarını gösterebiliyoruz sevgimizin? Onu nasıl seveceğimizi yine ondan öğrenmemiz gerekiyor aslında…
Not: Hikayede olaya daha genel bakılmış bence.Elbetteki sayıların bir hikmeti vardır.Mühim olan bizim gücümüz nazarında yapabildiklerimiz gibi geliyor bana.
Eyyyyvallah!!
Müthiş bir hikaye hakikaten.. Çok manidar..
Sayıların önemi var elbette.. Mesela 4444 tefriciye olması gibi.. Belirli sayılar belirli kapıları açan kilitler gibidir derler alimler. İşte onun için 4443 veya 4445 tefriciye değil, illa 4444 olması lazım.
Herkes ne o kız gibi olabilir ne de o derviş gibi… O yüzden bildiğinizi yapmaya devam edin
Hayırlı bir ramazan iftarı sizin ve ailenizin olsun dileğiyle, selametle…
Bir Eyyyvallah da bizden size efendim:) Ben de aynı dilekleri sizin ve aileniz için yürekten diliyorum.Sanırım siz de ailenizden uzakta bir ramazan geçirmektesiniz Halis Hocam.Selametle…